Wpływy kultury Sasanidzkiej na Talmud Babiloński

Żydzi i Persowie mieszkali w Mezopotamii przez ponad 12 wieków; przez prawie cały czas jedna lub druga dynastia irańska rządziła tym krajem jako prowincją imperium.

Przez prawie cały okres zwany przez Żydów amorai (220-500 n.e.), Babilonia była rządzona przez dynastię Sasanidów (224-651 n.e.) (Frye). Ogólnie rzecz biorąc, obie wspólnoty koegzystowały pokojowo; jak to ujął R. Huna z końca trzeciego wieku, babilońscy „wygnańcy” czuli się swobodnie w Babilonii, w odróżnieniu od diaspory żydowskiej w świecie rzymskim (Men. 110a). Perscy królowie królów byli protektorami diaspory i aktywnie ją wspierali. Żydzi stanowili dużą mniejszość w ważnej prowincji; Mezopotamia była zarówno spichlerzem Imperium, jak i prowincją najbardziej narażoną na inwazję rzymską. Żydzi aktywnie popierali władzę i uważano iż będą opowiadać się po stronie perskiej, jeśli będą w pełni zadowoleni, w przeciwieństwie do chrześcijan, którzy częstokroć uważani byli za piątą kolumnę cesarstwa rzymskiego, gdy chrześcijaństwo stało się tam się religią państwową w 317 r.. Mezopotamia była tak ważna, że swoją stolicę, Ktezyfon, Sasanidzi wznieśli, po drugiej stronie rzeki Tygrys naprzeciwko Babilonu. Żydzi byli więc ważnym elementem w systemie Imperium – jeśli politycznie stawali po stronie władzy. W rezultacie Sasanidzi nie prześladowali tej mniejszości religijnej mimo niezadowolenia i presji części kleru zaratusztriańskiego.

Z kolei dla Żydów oficjalna religia imperium perskiego, zaratusztrianizm, była sprzyjająca i dobrze znana Żydom, z jej teologicznymi doktrynami stworzenia świata przez dobrego i wszechwiedzącego Ormuzda, nagrody i kary, nieba i piekła , sądu ostatecznego, stworzenia istot, walki ze złem , nadejście mesjasza , ostatecznej klęska zła, odnowieniem świata i zmartwychwstaniem. Dotyczyło to również jego systemu etycznego, z naciskiem na właściwą myśl, właściwą mowę i właściwe działanie, a także na systemu rytuałów w okresie sasanidzkim z naciskiem na unikanie bałwochwalstwa, jego nienawiść do czarów, sodomii i kontaktu z miesiączkujcymi kobietami i martwymi ciałami, Także takich rabiniczna doktryna, podkreślająca znaczenie przekazu ustnego i autorytet rabinów była bliska Amoraim. To prawda, że ​​działanie socjologiczno-psychologicznej zasady narcyzmu małych różnic oznaczałoby, że przywódcy obu religii podkreśliliby raczej różnice, a nie podobieństwa, ale jak wskazują dowody zachowane w Talmudzie Babilońskim , żydowska akulturacja religii perskiej, obyczaje i kultura była wysoka. Zaratusztriańska pozytywna ocena życia na tym świecie , była również zgodna z wartościami żydowskimi takimi jak małżeństwo, prokreacja, rolnictwo, bogacenie się, nauka i aktywności gospodarcza, w przeciwieństwie do światopoglądu gnostycyzmu i manicheizmu, które materię widziały jako więzienie ducha, a życie doczesne jako wynik działania zła.

W następstwie tego długoterminowego pokojowego współistnienia i licznych zbieżńości w światopoglądzie mamy do czynienia z dużą liczbą podobieństw, wzajemnych i jednokierunkowych wpływów i pożyczek itp. Przejawiają się one w kilku obszarach babilońsko-żydowskiego życia rabinicznego: w stylu życia, w legalnych i teologicznych zapożyczeniach oraz w wrażliwości.

Przykładowo dwóch wybitnych rabinów babilońskich – Rav** i R. Nahman – przyjęło irańską instytucję tymczasowego małżeństwa we własnym życiu i zawierając takowe (Joma 18b, Jew. 39b), bez śladu moralnej dezaprobaty ze strony kolegów lub redaktorów Talmudu Babilońskiego. Rav i Rava i inni dopuszczali poliginię (małżeństwo mężczyzny z kilkoma kobietami) w znacznie bardziej pozytywny sposób niż źródła palestyńskie (Jew. 65a, Pes. 113a) i ogólnie źródła babilońskie zdradzają o wiele bardziej pozytywny, mniej ascetyczny stosunek do seksu niż palestyńskie. Elman, zwraca też uwage na wybitne podobieństwa dotyczące Majątku małżeńskiego w prawie rabinicznym i Sasanidzkim. Także Rabiniczna koncepcja ona’ah, „nadmiernego sięgania” w sprzedaży, MHD 37: 2–10, z zachowaniem tego samego trzydniowego okresu, ale z jedną czwartą zamiast szóstej ceny (TB BM 49b – 51a, 69a). Następnie istnieje instytucja me’un („odmowa”), w której nieletnia dziewczynka może wyjść za mąż przez matkę lub braci, ale po osiągnięciu pełnoletności może opuścić męża (M. Jew. 13: 1, 4) , 7 i TB Jew. 107a); równolegle patrz MHD 89: 15–17. Przykłady można mnożyć, a czytelnika odsyłym do badań, o których mowa powyżej.

W sferze prawnej znajdujemy to samo zjawisko. Niektóre podobieństwa dotyczą spraw, z którymi musi się zmierzyć każdy system prawny, i najprawdopodobniej są wynikiem niezależnego rozwoju. Podobne warunki – ekonomiczne, społeczne i religijne – powodują podobne obawy. Ale badanie każdego z nich osobno uniemożliwia nam uzyskanie pełnego obrazu warunków, w których rozwijał się każdy system, oraz sposobu, w jaki każdy reagował na typowe problemy.Czy Jest prawdopodobne, żeby rabini i irańscy juryści stając w obliczu wysypki spekulacji i oszukańczej sprzedaży gruntów, prowadzącej do tego, że ludzie nie posiadali ziemi, doszli do identycznych rozwiązańa prawnych, o czym świadczą TB BM 14a – b oraz Sasanidzka Księga Prawa 8: 13–9: 5. Głód ziemi uprawnej, w Imperium Perskim, doprowadził do takiego samego systemu prawnego w żydowskiej Babilonii (z powodu przeludnienia) i Iranie ( z powodu suchych warunków jego płaskowyżów i gór).

Innym godnym uwagi wydarzeniem jest przyjęcie do rabinicznego systemu sasanidzkiej instytucji darów tymczasowych. Według obu Talmudów (Suk. 41a i TJ Suk. 3:10 [54a]) tę innowację wprowadził R. Nahman, który jest krytykowany w innym miejscu Talmudu Babilońskiego za to, że jest Perswm prawie w połowie (patrz Kid. 70a – b ). Nic dziwnego, że nawet jego bliski uczeń, Rava, wyraził wahanie w tym względzie (Kid. 6b i BB 137b).

Wpływ ten rozciągnął się również na sferę teologiczną. Tak więc Talmud Babiloński jest znacznie bardziej zajęty niż Talmud Jerozolimski dokuczliwym problemem teodycei, pod wpływem amora, Ravy, jak dowodzi Y. Elman w serii badań opublikowanych na początku lat dziewięćdziesiątych. Przyczyna tego wydaje się oczywista. Wydaje się, że dualistyczna teoria zoroastryzmu stanowi stosunkowo proste rozwiązanie problemu. Dlaczego sprawiedliwi cierpią? To dzieło Ducha Zła, Arymana. Wygląda na to, że sam Rava opracował teologiczną odpowiedź na problem.

Postawy i doktryny środkowo-perskie wkroczyły w babilońską elitarną kulturę rabinów, w prawie, w teologii i ogólnie w postawach kulturowych, a także w nie-rabinicznych postawach żydowskich. Co więcej, wspólnota, w której Żydzi babilońscy uczestniczyli na wygnaniu irańskim, obejmowała także język (aramejski), ale ocena dowodów wymaga nieco innego paradygmatu niż historycy opracowali dla żydowskiego spotkania z kulturą grecko-rzymską. W każdym razie babilońska elita rabiniczna była pod silnym wpływem perskiej kultury, prawa, teologii i światopoglądu. Tego należało się spodziewać, nie tylko ze względu na długi, względnie spokojny pobyt Żydów w Mezopotamii, ale także dlatego, że zaratusztrianizm był, ogólnie rzecz biorąc, bardziej łagodny i tolerancyjny niż rzymscy poganie czy chrześcijanie. Co więcej, jego teologiczna i rytualna struktura była bardziej zgodna ze strukturą judaizmu rabinicznego niż religia rzymska i chociaż podzielała z judaizmem oczekiwanie nadejścia mesjasza, to jego nadejście było lokowane w przyszłości, a zatem nie było przedmiotem ostrej debaty, jaka miała miejsce w przypadku doktryny chrześcijańskiej.

*Amoraim ( aramejskie „ci, którzy mówią” albo „ci, którzy mówią nad ludźmi”, albo „rzecznicy”) odnosi się do żydowskich uczonych w okresie od około 200 do 500 n.e. , który „wypowiadali” lub „tworzylli komentarze” nauk Tory Ustnej Tora she-be–al peh. Zgodnie z tradycją żydowską, Tora Ustna była przekazywana ustnie nieprzerwanym łańcuchem z pokolenia na pokolenie, dopóki jej treść nie została ostatecznie poświęcona pisaniu po zniszczeniu Drugiej Świątyni w 70 roku ne, kiedy cywilizacja żydowska stanęła wobec egzystencjalnego zagrożenia Amoraim tworzyli największe skupiska w Babilonii i na Ziemi Izraela . Ich dyskusje i debaty prawne zostały ostatecznie skodyfikowane w Gemarze. Amoraim w sekwencji starożytnych żydowskich uczonych następują po Tannaim . Tannaim byli twórcami tłumaczenia tradycji ustnej; Amoraim wyjaśniali na i komentowali prawo ustne po jego początkowej kodyfikacji

**Pierwszymi babilońskimi Amoraim byli Abba Arika , z szacunkiem określany jako Rav , i jego współczesnyoponent w dysputachi, Szmuel . Wśród najwcześniejszych Amoraim w Izraelu byli Johanan bar Nappaha i Shimon ben Lakish . Tradycyjnie okres amoryjski jest liczony jako siedem lub osiem pokoleń (w zależności od tego, gdzie zaczyna się i kończy). Za ostatnich Amoraim są ogólnie uważani Rawina I i Rav Ashi oraz Rawina II , siostrzeńca Rawiny I, który skodyfikował Talmud Babilońsk około 500 n.e. W sumie 761 amoraimów jest wymienionych z imienia w Talmudach Jerozolimskim i Babilońskim. 367 z nich działało w Izraelu od około 200-350 n.e., podczas gdy pozostałych 394 mieszkało w Babilonii w latach 200-500 n.e. W samym Talmudzie pojedynczy amora ogólnie odnosi się do asystenta wykładowcy; wykładowca krótko przedstawiał swoje przemyślenia, a amora powtarza je na głos dla pożytku publicznego, w razie potrzeby dodając tłumaczenie i wyjaśnienia.

Opracowanie na podstawie: Encyclopedia Judaica: Talmud & Middle Persian Culture w Jewish Virtual Library

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

Create your website with WordPress.com
Rozpocznij
%d blogerów lubi to:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close