AREDWI SURA ANAHITA

ANAHITA W WERSJI POP

Miało być tylko o Jazata Anahicie, ale zacznę od chorej komercyjnej wersji używanej i stosowanej, przez mistrzów i mistrzynie oraz głównie adeptki tak zwanej Nowej Duchowości. Okazuje się, że ten święty byt stworzony przez Ahura Mazdę został już wykorzystany przez „mistrzów” płci obojga podobnie jak joga, czy tantra do robienia pieniędzy, na różnej proweniencji medytacjach, warsztatach i kursach, albo jako nazwa sprzedawanych produktów. To jeszcze może nie powód do złości. Sęk w tym, że adeptom za ciężkie pieniądze jest sprzedawana kosmiczna bzdura i poplątanie z pomieszaniem.

  • Po pierwsze Anahita nie była i nie jest aniołem, a jako bogini była czczona tylko przed Zaratusztrą
  • Po drugie jest mylona generalnie z Isztar, Inanną, Anais, Izydą, Artemidą, Wielką Boginią, Matką Kybele itp.
  • Po trzecie drogi jej poznania należy najpierw przećwiczyć w źródłach naukowych.
  • Po czwarte skąd pochodzi dokładnie nie wiadomo.
  • Po piąte nie jest prawdą, że Zaratusztra ją zignorował, nie pisał o niej, a zignorował to dwie różne sprawy, natomiast takie stwierdzenie sugeruje jego zły stosunek do kobiet, podczas gdy był pierwszym i bodajże ostatnim twórcą religii, który jasno wypowiedział się za równouprawnieniem kobiet i mężczyzn. To po prostu wredne i świadczy o czyjejś głupocie.
  • Po szóste rozumiem, że święta seksualność jest obecnie w modzie, ale skąd wiadomo, że była praktykowana w jej świątyniach, nie dowiecie się, bo nie ma źródeł. Każde z nowych guru wie i już.

Dalej szkoda mi cytować przeczytajcie to sami, typowy bełkot, wszystkoizmu nowo–duchowego, enrgia, medytacja, duchowość , miłość, wyzwolenie, szczęście. Co to ma wspólnego z Anahitą raczej nic. Na pewno ma to jednak związek z waszymi portfelami, zapłacicie za warsztaty które z prawdą o Anahicie nic wspólnego nie mają, Jedno co pewne to, że dając się nabrać na to lipne misterium zostawicie komuś trochę, albo i niemało kasy. No powodzenia…

CYTATY CZYLI NIE-ANAHITA

1. ≠ Anahita uczy mnie kobiecości, pokazuje jak stanąć w swej mocy, otwierać skrzydła, rozpalać ogień życia, dbać o granice i dzielić się miłością do świata.Anahita jest afirmacją drogi, którą wybrałam.

Imię to pochodzi od anioła pokazującego nam jak rozumieć i łączyć się z naturą oraz perskiej bogini uczącej nas przyjemności życia.

Wszystkie te aspekty przejawiają się w mojej pracy. Anahitę można poznać gdy śpiewam czy prowadzę warsztaty. Pozwalam się jej prowadzić by dotrzeć bliżej esencji samej siebie.

2. ≠ Jest również nazywana „Niepokalaną” – jest Matką i Wojowniczką. Pochodzi z Babilonii, pojawiła się w Egipcie uzbrojona i dosiadła koni istała się Bogini Wojowników, a Jej kult rozprzestrzenił się na Wschód. Ormianie uhonorowali Anahitę zielonymi gałązkami i białymi jałówkami, a pewne oznaki świętej seksualności praktykowane są w Jej świątyniach. Jej kult był szeroko rozpowszechniony w całym Imperium Perskim, chociaż Zoroaster starał się zignorować ją.

3. ≠ Anahit to starożytna armeńska bogini wody, która jest źródłem wszelkiego życia, a także mądrości, uzdrawiania i płodności. Jest córką Aramazda i wraz z nim i jej bratem-małżonkiem Vahagnem tworzy triadę. Jest blisko spokrewniona z persko-zoroastrianinową Anahitą i jedzie dalej na wschód do Indii, imię czakry serca w sanskrycie brzmi Anahata, co oznacza nietknięte, nietknięte i niepokonane. Innymi słowy, znaczenie jest czyste, nieskażone, nie ranione ani ranne. w jakikolwiek sposób, a to oznacza dobroć i miłość. Nie ma żadnych ograniczających przekonań, traum ani innych blokad energetycznych, które sprawiły, że nosiciel tego imienia stał się kimś, kto w jakikolwiek sposób powstrzymuje miłość i zrozumienie. Jest to niestrudzony dźwięk niebiańskiego królestwa i oznacza spokój, równowagę i pogodę ducha.

Kiedy stawiamy czoła chwilom w życiu, które działaliśmy ze strachu lub innych ograniczających przekonań, łatwo jest skazać się, poczuć się winnym i ukryć te wspomnienia przed sobą. Jednak Anahit przypomina nam, że wciąż tam są i nie odejdą, a poczucie winy i wstyd nigdy nie przyczyniły się do poprawy sytuacji. Branie odpowiedzialności i uczenie się na własnych błędach jest jednak bardzo przydatne w stawaniu się coraz większą wersją siebie.

Aby dowiedzieć się więcej o tej Bogini i wykorzystać jej energię w medytacji i autorefleksji, kliknij tutaj:

nie klikaj to koniec cytatów

Anahita perska ilustracja współczesna, zachowująca atrybuty Jazata

PRAWDZIWA ANAHITA

Aredvi Sura Anahita: od słowa oświetlona, świetlista. „silna, nieskazitelna Anahita”, żeńska Jazata uosabiająca wodę. Mieszka wśród gwiazd (por. Wt 5,85, 88, 132). Jej hymn jest przechowywany w Jaszcie 5. Znany również jako Aban Jaszt. „Czyli hymn do wód” (Var: Arduisur)

Takt e Sulejman, jedno z sanktuariów Anahity użytkowane od czasów starożytnych aż podbojów arabskich

Ardwīsūr Anāhīd, środkowo-perskie imię Arədvī Sūrā Anāhitā, imię Jazata opisanej w Jaszcie 5 (znanym jako Ābān Yašt ), który jest jednym z najdłuższych i najlepiej zachowanych hymnów Awesty. Sura i anhita są przymiotnikami, co oznacza odpowiednio „silna, potężna” i „niepokalana, niepokonana”. Tylko ardvi (słowo w innej formie nieznane) jest szczególne dla tej boskości, a ze względów etymologicznych również zostało zinterpretowane jako przymiotnik kobiecy, co oznacza „Wilgotna, wilgotny”. H. Lommel przekonywał, że właściwe imię boskości w czasach indo-irańskich to Sarasvati, „ta, która posiada wody” („Anahita-Sarasvati”, Asiatica, Festschrift F. Weller, Leipzig, 1954, ss. 405–13).

Ardvi Sura Anahita na dzbanie kultowym z okresu sasanidzkiego
Współczesna futurystyczna wizja Anahity

Wedłg tej teorii Nadal czczona w wedyjskich Indiach pod tym imieniem, które nadano tam również obecnie małej, ale świętej rzece w Madhjadeśie. W swojej irańskiej formie (Harahvatī) jej nazwa została nadana temu regionowi, bogatemu w rzeki, którego współczesną stolicą jest Kandahar (Av. Haraxᵛaitī-, st. Pers. Hara (h) uvati-, grecka Arachozja); pierwotnie Harahvatī wydaje się być personifikacją wielkiej mitycznej rzeki, która spływa z Góry. Harā do morza Vourukasza i jest źródłem wszystkich wód świata. W ten sposób Jazata jest czczona w Jaszcie 5 oraz w księgach z okresu Pahlawi; ale z czasem wydaje się, że jej właściwe imię przestało być użyteczne na rzecz jej epitetów ardevi i sury, która ostatecznie połączyła się, nadając jej środkowe irańskie imię Ardwīsūr. W swoim hymnie bogini rzeki opisywana jest jako piękna, silna dziewica, odziana w skórki bobrów (5.129), która jeździ rydwanem ciągniętym przez cztery konie: wiatr, deszcz, chmury i śnieg (5.120).[*powiązanie z Jazata Asi] Jako boska woda czczona jest jako obdarzająca płodnością, która oczyszcza nasienie wszystkich mężczyzn, macice wszystkich kobiet i sprawia, że ​​mleko płynie, które odżywiają młode wszystkich stworzeń, żywi stada i opiekuje się mityczną rzeką (5.2).

Anahita na rydwanie pomnik w Iranie

W wielu starożytnych kulturach istnieje mantyczny związek między wodą a mądrością, a kapłani i ich uczniowie modlą się do Ardwi Sury o wiedzę (5.86); podczas gdy w Indiach Sarasvati chroni naukę Wed.

synkretyczna synteza Saraswati i Harahvatī, naiwny rysunek współczesny

Jako boska woda, Ardvi Sura jest połączona z Āpas (patrzĀbān ), a wiersze z jej hymnu stanowią większą część Ābān Niyāyeš . Jest także związana z Apąm Napāt Jazatem mórz.

ANAHITA I ANAHITI, ANAITAIS, ANAIS, ANATIS I CAŁA RESZTA…

Artakserkses przed Anahitą?

Olbrzymi wzrost popularności Aredvi Sura Anahity rozpoczął się w czasach Achemenidów, to fakt. Rzekomo nastąpiło to poprzez jej identyfikację z bóstwem zachodnio-irańskim Anāhiti, znanym ze źródeł greckich jako Anaitis (patrz poniżej). Jedna z teorii mówi, że Oddanie Achemenidów tej bogini najwyraźniej przetrwało ich nawrócenie na zaratusztrianizm i że, wydaje się, iż wykorzystali wpływy królewskie, aby ją adoptować w panteonie zaratusztrian. Problem, jak oddawać cześć nieznanemu jazatowi, został by więc rozwiązany poprzez asymilację Anāhiti z Harahvaitim Arddvim Sārā Anāhitā, której trzeci epitet był bardzo zbliżony do prawdziwego imienia bóstwa zachodniego, i rzeczywiście może już w późnym staro perskim stał się identyczny z nim, poprzez opuszczenie ostatniej samogłoski w zwykłej mowie.

domniemane przedstawienie Anhid jako Pani zwierząt

Według tej hipotezy pierwszym królem Achemenidów, który publicznie uznał „Anāhit (a)” – to znaczy, domniemany kompozyt zrodzony z asymilacji Ardvī Sūra Anāhitā i Anāhiti – był Artakserkses II (404–359 pne), który w inskrypcjach przywołał ją po Ahura Mazdzie i Mitrze , który również ustawił posągi na jej cześć (patrz dalej pod Anaitis);  (patrz Ābān Yaszt). W tym Jaszcie Aredvi Sūra Anāhita jest przywoływana nie tylko jako uosobienie rwącej rzeki, ale jako cudownie statyczna istota, bogato ubrana w długi zloty płaszcz, ma złotymi buty i kolczyki, naszyjnik i koronę. Nie ma rzeczywiście podobnego opisu jakiejkolwiek innej boskiej istoty w Aweście; a kontrast między taką wizją a koncepcją Ardvī Sury która śmiało i szybko, powozi rydwanem ciągniętym przez jej cztery wierzchowce, sugeruje, jak niespokojne było by pod pewnymi względami ewentualne zjednoczenie Harahvati i Anaitis.

Domniemana rzeźba Anahid z okresu hellenistycznego, British Musem

Teoria ta ma jednak słabe punkty. Kiedy czyta się Aban Jaszt widać, że Jazata Anahita występuję tam w przebraniu pięknej służebnej czyli nie w swoim codziennym stroju powożącej rydwanem. Poza tym fakt, że w wersie XXVII.64 czeka w złotym płaszczu na mężczyznę, który swoją ofiarą ma ją wyzwolić, nie wynika jej tożsamość z Anais, Nanną czy Isztar, a jedynie to, że jej strój jest nietypowy. Również zarzut, że Zaratusztra w Gathah nie wymienia jej, jest niecelny, bo nie wymienia z imienia większości Jazatów. Po drugie nie wiemy jaką częścią gath dysponujemy, a wiemy, że nie wszystkie dotrwały do naszych czasów. Warto zapoznać się z cytatami z Aban Jaszt na które powołują się twórcy utożsamiania Anahity z Isztar, czy Nanną.

współczesna wizja Anahity z charakterystycznym dzbanem

Aban Jaszt II.11.

„Która jedzie naprzód swoim rydwanem, trzymając wodze rydwanu. Jeździ na tym rydwanie, tęskniąc za mężczyznami i myśląc w ten sposób w swoim sercu: „Kto będzie mnie chwalił? Kto złoży mi ofiarę, z czysto przygotowanymi i pięknymi libacjami, wraz z Haomą i mięsem? czy mam to rozszczepić, kto przylgnie do mnie i myśli ze mną, i obdarowuje mnie darem, i czy ma dla mnie dobrą wolę?”

Anahita, Ardvi Sura Anahita (z lewj) przekazuje inwestyturę Sasanidzkiemu Szachinszachowi.
Rzeżba skalna z Sanktuarium w Naksze Bostam

XVII. 64. Ardvi Sura Anahita pospieszyła do niego w przyjąwszy postać służebnej, jasnego ciała, najsilniejszego, wysokiego, w pięknych opaskach, czystej, szlachetnie urodzonej ze wspaniałej rasy, noszącej buty do kostki w złotym kolorze.

fragment sanktuarium Sasanidów w Naksze Bostam Iran

XXIX.123. „Stoi, dobra Ardvi Sura Anahita, ubrana w złoty płaszcz, czekając na mężczyznę, który ofiaruje jej wyzwolenie i modlitwy, i tak myśli w swoim sercu:…”

Naksze Bostam

Dopiero w księgach Pahlawi kilkaset lat później (niektóre z nich przedstawiają zagubione teksty Awesty), te dwie wizje Anahity są czasami traktowane jako oddzielne bóstwa, z Ardwīsūr jako uosobieniem mitycznej rzeki, a Anāhīd, boginią płodności, utożsamianą z planetą Wenus. Tak więc Wielki Bundahiszn, opisując jeziora i morza świata, mówi, że wszystkie pochodzą od „Ardwīsūr” (10.2, 5); podczas gdy w akapicie dotyczącym gwiazd i planet (5.4) jest mowa o „Anāhīd ī Abāxtari”, tj. planecie Wenus. Jednak w innych rozdziałach zidentyfikowane są jakote same istoty, np. 3.17, „Ardwisur, która jest Anāhīd, ojcem i matką Wody” ( Ardwīsūr i Anāhīd, pid ud mād ībān ).

sanktuarium Naksze Bostam

Trudno powiedzieć, czy Anāhita miała jakiś związek z Nanā, Isztar czy Inaną, boginią pochodzenia mezopotamskiego, o której często wspominano w tekstach babilońskich i asyryjskich. W Armenii Nana została zasymilowana z Ateną i czczona w świątyni w miasteczku Thil, ale w niektórych krajach utożsamiano ją z Artemidą. W Dura-Europos była czczona jako Artemis Nanaia. Z monet Kuszańskich z wizerunkami Nany wiadomo, że jej kult rozprzestrzenił się aż po terytoria Kuszan. Mówi się, że w okresie sasanidzkim była czczona w Mesene, Suzjanie, i Babilonii. Nana, która w starożytnych tekstach jest tożsama z Isztar, wydaje się być zarówno boginią wojenną, jak i boginią przyrody.

Istnieją podstawy, by przypuszczać, że na wczesnym etapie irańska Anāhitā nabyła niektóre atrybuty Nany, w szczególności jej wojowniczy charakter. Byłoby jednak pochopnie widzieć w Anahicie tę samą boginię co Nana i Isztar lub „wielkiej bogini całej ziemi”. To wszystko jedynie hipotezy jakimi możemy żonglować, ale należy do nich podchodzić z dużą dozą sceptycyzmu wobec bardzo skąpych materiałów porównawczych. Reasumując nie można wykluczyć, ale do twierdzenia bardzo daleko.
Napewno też kapłanki Anahity nie tylko pękły by się ze śmiechu, i wybatożyły z rydwanu współczesnych groszorobów używających jej imienia.

Przypisy:
*Saraswati (skt. सरस्वती)

– jest jedną z trzech najważniejszych bogiń w świecie hinduizmu; imiona pozostałych to Lakszmi i Parwati – tworzą one „trójpostaciowość” bogiń (Tridewi), stanowiąc niejako odpowiedź na męską Trimurti, złożoną z Brahmy, Wisznu i Sziwy. Według mitologii indyjskiej małżonka Boga-demiurga Brahmy. Uważana za wcielenie wiedzy; bogini prawdy, mądrości i przebaczenia, patronka nauk, sztuk pięknych, muzyki oraz (pierwotnie) rzek. Miała przemieszczać się po wodzie na grzbiecie łabędzia. Innym zwierzęciem utożsamianym z Saraswati jest jeden z symboli Indii – paw. Jej imieniem nazwano wyschniętą obecnie rzekę w stanie Gujarat. W tle niemal zawsze pojawia się rzeka lub jezioro – początkowo Saraswati miała bowiem patronować żywiołowi wody. Saraswati oznacza w sanskrycie „Bogini rzek”, od rzeczownika saras „potok górski”.

Rzeka Saraswati, domniemane wersje koryta mitycznej rzeki, która zniknęła, przypuszczalnie na skutek ruchów tektonicznych ok 2000 p.n.e.

**AŠI

AŠI, rzeczownik żeński w języku Avestyjskim oznaczający „rzecz osiągniętą, nagrodę, udział, część, rekompensatę” a taże, jako personifikacja, Jazatki – bogini „Nagrody, Fortuny”.

Aši-a kiedyś musiała być ważną boginią płodności i małżeństwa (szczegóły patrz Ard Yašt ). Asia jest częścią „panteonu” Avesty jako „córka” Ahura Mazdy i Spenty Ārmaiti. Asia powoziła rydwanem Mitry Jazata Słońca. Poświęcony jej jest każdy 25 dzień miesiąca. Asia wyznacza nagrodę za uczynki i słowa: złe za złe, dobre nagrody za dobre. Ašia (w tym sęsię nagroda) zależy od zachowania człowieka, więc może on „dowolnie rządzić (swoją) nagrodą”. Jaj kolorem jest szarość. Asi znaczy także szary. Asia utożsamiana jest także z prawdą.

Bibliografia :

See also M. H. Ananikian, Armenian Mythology, Boston, 1925, pp. 20-21.

L. H. Gray, Foundations, pp. 55-62.

H. Lommel, Die Yäšt’s des Awesta, Göttingen and Leipzig, 1927, pp. 26-32.

S. Wikander, Feuerpriester in Kleinasien und Iran, Lund, 1946, chap. III, VII.

J. Šahīdī, Čerāḡ-e rowšan dar donyā-ye tārīk, Tehran, 1333 Š./1954.

M. E. Bāstānī Pārīzī, Ḵātūn-e haft qaḷʿa, Tehran, 1344 Š./1965.

M. Boyce, “Iconoclasm among the Zoroastrians,” Studies for Morton Smith at sixty, ed.

J. Neusner, Leiden, 1975, pp. 93-111.

Idem, Zoroastrianism I, pp. 71-74.

(M. Boyce) History of Zoroastrianism vol. 1.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

Create your website at WordPress.com
Rozpocznij
%d blogerów lubi to:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close